Diseña un sitio como este con WordPress.com
Comenzar

E votou o pobo!

Votou a xente e decidiu o que decidiu. Aquí arrasou o alcalde que é carismático e afundiu na miseria ao resto. En Avión está o único concelleiro de Vox en Galicia para demostrar que Avión é muito Avión. Eses mesmos en Tui dicían que ‘la patria empieza en los pueblos pequeños’ cunha bandeira española arrimada e non conseguiron nada.

Galicia non gaña, guina!

Graduación e reflexión

Onte foi a graduación de Xela e os compañeiriños que xa non son tan pequechos que máis dun é máis alto ca min. Houbo discursos dos titores, do director, da presidenta da AMPA e do alcalde. Logo os rapaces recibiron uns agasallos e falaron de profes pasados e as súas anécdotas. Logo tocoulle o turno ao vídeo co cambio destes nenos dende os tres anos ata os doce. Tamén houbo petiscos e bebidas que quedaron escasas e máis tarde houbo a música co bailoteo. Xela e uns amigos bailaron a Macarena no escenario. Con todo rematou á unha da mañá dende as oito que comezou.

E hoxe toca a reflexión das eleccións do concello coas súas ‘ofertas ridículas’ coma as do cartaz da foto. Un partido que escribe mal galego co seu ‘erial’ no canto de ‘ermo’, os das vallas, a do polbo, a que quere xuntar dous concellos nun só e que antes foi polo partido do dicionario e o partido que vai arrasar co seu copia e pega no programa que repite o mesmo parroquia por parroquia e mesmo repite un parágrafo na parroquia de Cans. E como son poucos hai dous máis.

Eu creo que sei por cal vou votar.

Cans 2023

Alá fun o xoves pola mañá ao roteiro de Carlos Meixide que explica lugares e historias do seu libro ‘Cans’. Así souben da situación exacta do túnel que ían facer para pasar o tranvía cara a Mondariz. Tamén ían Álvaro Gago e a actriz María Vázquez de ‘Matria’ que me resultaba coñecida e non sabía de que.

Venres pola tardiña volvín gozar do ambiente de Cans. Fomos mirar a actuación de ‘As Fillas de Cassandra’. Condanadas a dicir sempre a verdade e que nunca as crean son estas dúas rapazas que cantan con forza temas femininos misturando música tradicional con ritmos modernos. Por aí andaban Morris, Luis Zahera que puxo a súa estrela no torreiro e o reporteiro de Malicia Noticias entre máis xente que non coñezo.

E o sábado foi a traca final coa actuación de Tony Lomba e Elio dos Santos que cantaron a de ‘España, España’ a de ‘Alfredo Landa’ e outras máis lentas que non foron do gusto do público. A verdade é que pasaron os anos por riba deles e nótase que non son os mesmos.

Mirei a Elba, a de ‘Saudade de ti’ que atendía máis ao móbil que á actuación.

E ese foi o meu Cans 2023.

DLG 2023

E chegou o día no que Xela me felicitou. Eu díxenlle que a lingua é de todos e quen sabe se no futuro ela vai usala. E hoxe a xente fixo ringleira para ir a Portugal e eu non que durmín pola mañá.

Onte preguntei a un compañeiro se sabía algunha palabra pouco común do galego e díxome belida que ven a ser beleza, aínda que podería ser a outra belida que é esa teaza que se pon nos ollos cando a xente vai maior.

Iso, que hai que escuitar á xente e ler para aprender máis galego.

A 14 de maio

Esta foi unha semana chea de novidades como adoita acontecer en maio. Chegou un agasallo da nai pero aínda falta outro: cousas da globalización. Tamén chegou a lavadora nova e non quero falar de avarías ata o 33 polo menos pero me cheira que non vai ser tal. Tamén instalaron a feira do libro e por fortuna contívenme e so merquei un libro; iso si, asinado polo escritor. Tamén fixemos o pasaporte de Leo que fará falta o verán. E onte sábado foi o festival de Eurovisión que me semellou con pouca forza e nada espectacular. Tampouco me apeteceu alcumar os cantantes. E hoxe fun á sementeira de Corzáns. Había muito ambiente e chegaba máis e máis xente cando marchei á unha que viña Touriñán dar o pregón. Merquei unha camisola e un libro etnográfico de Romer, un escultor de Tui que fai muiños de man que son a ledicia dos nenos. Había postos de comida con carne ó caldeiro, churrasco, polbo, pizza, bocatas, filloas, rosquillas, xeados, churros, chocolate e máis. Logo estaba a exhibición de tractores históricos, un escultor que tiña unha serea lendo un libro, un ebanista, vendedores de artesanía e de cervexa artesá. Había familias e xente do lugar que rían cando as labradoras movían os marcos e logo pelexaban. Había cabalistas e foi mágoa que non houbese arado tirado por bois aínda que había dous bois alí: un grande de raza rubia e outro pequenote con cornos máis longos. Tamén estaba o fariñote Rinoceronte que traía dúas canastras cheas de pan.

Entrando con forza en maio

Aí está o ramo de xesta para facer fuxir bruxas pero a mala sorte apareceu e cortei un chisco un dedo e a lavadora centrifugou coma unha tola e rompeu a cruceta e desfixo a goma da porta. Pero a vida segue e houbo reunión de veciños, e Xela actuou coa xente da escola de música e Fonteliño tamén actuou e había polbo de balde. Tería que haber eleccións cada mes! Tamén actuaba u dúo no centro do concello no medio do feixe de maios que houbo este ano. E hoxe celebramos o día da nai na nosa casa coas avoas e avó, tíaM, o Lute e os curmáns. Tamén tratamos de remendar o céspede e a ver que sai de aí.

Maio vén con forza!

Volta ao pasado

Hoxe paseando a cadela un veciño invitoume a entrar no seu xardín. O home tiña ganas de leria e alá me contou algo da súa vida e de máis xente. Vai facer noventa anos e naceu perto de aquí. Estivo no Brasil con vinte anos e logo traballou no matadeiro. Montou un negocio de ferralla e faloume de clientes e veciños. El non contaba con chegar ao ano 2000 que dicían que era a fin do mundo e que ía baixar Xesús Cristo…e xa leva vinte e tres anos vividos deste século. E o que lle faltará!

A foto é dun album dunha tía avoa miña feita o ano 1945 en Santiago de Compostela. Só coñezo a esa tía avoa.

Gústanme os tempos vellos e as fotos daqueles tempos. Agora vou ter que ir ao Museu do Mar de Vigo que hai unha exposición de fotos de Rainiero Fernández, fotógrafo vigués que non coñezo.

Tamén hoxe aprendín que existe a empanada de xamón asado.

Quibis VS Quigüis

Estes días están botando na tele un anuncio de R no que comparan a velocidade da conexión coa velocidade para ir ao baño e sain kiwis. O pai dille á filla que leve ‘quibis’ e a filla dille que non e que se chaman ‘quigüis’ Lembrei aquel posteo onde comentaba isto e que eu pensaba que dicían ‘quigüis’ só fóra de Galicia…e agora son os meus fillos que me queren corrixir a min. Penso que morrerei dicindo ‘quibis’

Cada un ten a súa pronuncia como mostra esta chalana da foto.

Seica é o día do libro

E o concello este ano non organiza nada. Iso si, no Círculo Recreativo volven pendurar libros e con esta chuvia mola máis a barbarie.

Eu lin ‘El paraíso de Zahra’ que trata da desaparición dun mozo en Irán no 2009. A nai e o irmán pasan un calvario buscando o desaparecido por aquí e acolá.Foi unha novela gráfica dura e agora estou lendo ‘O bosque dos raposos aforcados’ que é máis humorística.