Diseña un sitio como este con WordPress.com
Comenzar

Rúas e mais rúas

‘As rúas de area’ de Paco Roca son especiais, claustrofóbicas, de xente extraña pechada no seu destino. Grandísimo Paco Roca con este album.

E aquí as rúas van collendo frío, a humidade invade todo e o teito do faiado ameaza pingar. Vai ter que vir un telladista que non sexa coma o do conto de Elvira Carvalho que axeitaba unha tella e descolocaba outra.

Estoufado

Despois duns días de chamadas, inspeccións e visitas de entendidos; a obra da comunidade está case rematada e podo estar estoufado diante da cheminea. Para a semana haberá a reunión para aclarar o pago e aí vaise armar unha boa, seino.

Hoxe levei a Leo ao Vialia e era o día de prendido das luces de Abel Caballero, ou sexa, unha chea de xente e tráfico agravado pola chuvia constante. Polo menos merquei uns cómics no Fnac onde non valeu o bono cultural da Xunta. Tamén puiden fotografar esta alfombra da foto e dicir ‘ola’ á amiga de Leo. Ambas as dúas bonitas.

Castañas e máis

Novembro pide castañas. O fume no ambiente, ese cheiriño; todo fai lembrar as castañas. En Vilaguindastre xa hai un tren de castañas e tiven que probalas. Como tamén probamos pinchos en dous locais. Nun era a zamburiña da foto e noutro era un minibocata de lombo con pemento. Este ano cobran 1 euro polo pincho que antes era de balde pero é normal: tal como van os prezos de todo.

Xa haberá máis ocasións para seguir probando.

Cambio de hora, cambio de día

O domingo houbo cambio de hora e semella que en Vilaguindastre hai tamén cambio de día. O venres puxeron os calacús que fixeron os rapaces nos coles pola rúa adiante pero despareceron o domingo cando tiñan que durar ata onte polo menos. Estivemos buscando o calacú de Xela pero non o topamos. Había verdadeiras artistadas e modelos sinxelos.

Outra cousa que me extrañou é que non puxeran os calacús diante das igrexas e capelas cando si o facían outros anos pero, claro, gobernaban outros.

E Xela vendeu as rosquillas coa frase: ‘Rosquillas o susto’

Tamén apareceron os nenos veciños cos pais pedindo polas casas.

Nada, de cada vez máis americanizados.

Presidencias

Fun safando pero ó final tocoume unha presidencia no bairro obreiro. Tócame lidar con problemas coma os da foto, débedas, derramas, reparacións, etc.

Tamén esta semana tocoume unha colonoscopia co que iso implica: fame e durmida de pernas no baño obrando. Non houbo queixa do persoal sanitario que me besbillou na orella que despois comería cando lle dixen que tiña unha fame neghra.

E dous días de vacacións que collín para estar cos nenos que Naideleo foi a un congreso en Santiago.

Vaia, que non me aburro.

E segue a chuvia

E as estradas están cheas de accidentes e condutores que van a modo e outros nervosos que non frean coma o camión que case me dá por detrás. E a cadela que case non sae. Ou Xela que non quere vender as lambonadas para a excursión. E eu sigo cos cómics e estou co de Juan Solo que é sanguento de máis e duro pero ten unha calidade e unhas cores marabillosas.

Precisamos cores nestes días grises.

D.I.Y.

Onte tocou montar a tapa do sofá e hoxe cortar, furar e darlle imprimación a uns palés para facermos un sofá para a parte de fóra. Menos mal que estaban a tíaMarga e El Lute para axudar no choio.

Choveu muitísimo e aínda non parou. Levei a cadela á Risquiña e comín os primeiros érbedos deste outono.

Na foto un calco de Don Genaro, o debuxo desa pizzería de Monçao onde xantamos onte.

Vendendo lamberetadas

Os venres toca vender rosquillas, bicas, trenzas e madalenas. Eu no choio teño clientela e teño que ir a lume de carozo cando sai Xela do cole para coller os compañeiros no cambio de turno. Despois volvo para casa xanto e durmo un chisco ( traballo de noite ) e saímos Xela mais eu percorrer a veciñanza. Vendemos bastante ben ( de momento non se aburriron ). Iso si, non chegamos á casa onde fixen a foto preludio destas chuvieiras que veñen.

Este ‘ mermingo ‘

Este mércores-domingo ou ‘ mermingo’ foi o hispánico que adoita ser por aquí: pedindo comida no kebab que me dixo ‘ moitas gracias ‘ o empregado sexa de onde sexa. Tamén rematando ‘ Un bosque cheo de faias ‘ que trata dunha gandaxe nazi que quere agredir a uns negros. Ou mirando o blogo de Xoán Arco Da Vella que casualmente mirei onte no parque do concello da Rosa que viña de tirar unhas fotos pola Ribeira Sacra. E agora na tele estamos coas ‘ Stranger things ‘ en inglés, of course.

Día hispánico que non vexas!